Waarom heb ik de Trail la Portes des Ardennes (TPA) gelopen? Omdat ik op deze zondag een 35 km training op mijn programma had staan voor de Berg en Dal 60km op 08 oktober. Na de geweldige ervaring van la Roche (zie blogverslag Fantomes) had ik trek in iets minder geacidenteerd terrein maar wel pittiger dan een Loonse en Drunense duinen. TPA paste dus prima daarin. Een 35 km loop als training, een 5 jaar geleden had ik je 4-kant uitgelachen.
Samen met Chris en Wilbert (finisher CCC 2011) stappen we na 2 uurtjes rijden de sporthal van Seraing binnen. Het is nog rustig, over 1 uur begint de trail. In de gezellige en gemoedelijke kantine-tafel sfeer zien we ook nog Geert Cornelissen, altijd aanwezig bij de trails in de Benelux. Dit jaar zouden er 52 lopers deelnemen. Da’s voldoende om geen gedrang te hebben op het parcours. De regendruppels zijn wel in het gedrang want die komen in grote hoeveelheden naar beneden. Goed we zijn dus dadelijk binnen 1 minuut goed nat van zweet en regen. Een Franstallige en NL versie daarvan gingen verloren in de slagregen.
Niet getreurd, trailweer pur sang. Dus trois-deux-une-go...
De bewegwijzering, zowel in persoon als met vaantjes aan de boom, was prima in orde. Bij gevaarlijke punten (oversteken straat) werd je begeleidt door vrijwilligers. Er was op de 18e km een verzorgingspost met water-zoute koekjes, krenten, partjes sinaasapel en banaan. Daarbij werden er stevig wat foto’s gemaakt en een vriendelijke glimlach deed de rest. Enthousiasme vanuit het trailhart zeg maar.
Tot aan de 18e km was het parcours mooi met single tracks, technisch terrein, heuveltje op en af en fraaie bospaden. Een enkel stuk recht, een enkel stuk asfalt. Het gedeelte na de verzorgingspost kenmerkte zich door veel rechte kilometers, bredere paden en minder uitdagende vlakke stukken. Maar dat is wel eens lekker om de snelheid hoog te houden. Al met al is het een loop die om snelheid vraagt. Gas erop houden kan doordat je voldoende herstelmeters hebt. Dat maakt dat deze trail prima geschikt is voor een training die je niet mag missen.
Qua materiaal wil ik nog wel het volgende kwijt. Mijn Salomon XR Crossmax (zie vorige blogverslagen) waren een prima keuze. Geen natte sokken, geen blaren, niet uitgegleden/geslipt over het spekgladde gras/modder. Ik stond als een huis. De SKINS broek zat zoals altijd perfect, een aanrader (ook bij nat weer). Het SKINS shirt is bij vochtig of regenachtig weer een absolute afrader. De vezels van dit shirt hielden het transpiratievocht en regen vast. Het trok koel op. Ik was beter uit geweest met een gewoon zweetshirt. Die was wel droog gewaaid in de wind. Voor het drinken had ik een Salomon twinbelt omgedaan. De bidons gevuld met water +ORS (zout). Daarnaast nog wat energierepen in een vakje weggestoken. Geen kramp, voldoende energie en fit over de streep. De buff zorgde ervoor dat ik door de regen niet teveel afkoelde op de kale hoofdhuis. Zonder Buff ga ik dus nooit trailen, da’s wel duidelijk toch...?
Bij de finisch krijg je een heerlijke kom door moeke gemaakte soep en een braadworst op stokbrood (curry/moutarde?) van beenhouwer Sjefke. Voor de recuperatie jongen, haha. Voor sommige deelnemers was het eten van de worst zwaarder dan de trail. Maar dat lag niet aan de worst.
De tombola was met fraaie geschenken gevuld. Naast altijd interessante Franstallige DVD’s waren er ook flessen wijn, tassen, spelletjes en een heuse DVD speler te verdelen. Geert zal met die DVD speler de mooiste kinderfoto’s op zijn beeldbuis kunnen toveren. Want hij blijft doorgaan. Als u dit niet begrijpt lieve lezers dan ligt dit niet aan uw bevattingsvermogen. Maar twijfelt u aan de inhoud van bovenstaande zinsnede dan verwijs ik u graag door naar diezelfde Geert, hij weet er namelijk ALLES van, waarvan akte.
Net over de grens een plesante tocht door de Poort van de Ardennen, die mag je niet laten schieten.
hoe dan ook,
groet uit Geldrop,
Wout
